به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :پرستاری، ستون فقرات نظام سلامت و حلقه اتصال حیاتی بین بیمار و پزشک است. پرستاران در خط مقدم ارائه خدمات بهداشتی و درمانی، با فداکاری و دانش خود، نقش بیبدیلی در حفظ و ارتقای سلامت جامعه ایفا میکنند. با این حال، این قشر زحمتکش، به ویژه در استانهایی مانند گیلان که با ویژگیهای جمعیتی و جغرافیایی خاصی روبرو است، با چالشها و موانع متعددی دست و پنجه نرم میکنند.
استان گیلان، با تراکم جمعیتی بالا، ساختار سنی رو به سالمندی و نیز وضعیت خاص جغرافیایی (همچون آب و هوای مرطوب و پراکندگی جمعیت در مناطق شهری، روستایی و کوهپایهای)، فشار مضاعفی را بر سیستم درمانی و کادر پرستاری خود وارد میکند. در این میان، پرستاران با مسائلی چون کمبود نیروی انسانی، حجم کاری سنگین، حقوق و مزایای نامتناسب با حجم مسئولیت، مواجهه با بیماریهای خاص و همهگیر، فرسودگی شغلی و نبود امکان پیشرفت شغلی کافی روبرو هستند. این چالشها نه تنها کیفیت زندگی حرفهای پرستاران را تحت تأثیر قرار داده، بلکه در نهایت میتواند بر کیفیت مراقبت از بیماران و سلامت کلی جامعه گیلان تأثیر بگذارد.
در مواجهه با این مشکلات پیچیده، این پرسش اساسی مطرح میشود که مسئولیت اصلی رفع این موانع بر عهده کیست؟ آیا این بار مسئولیت صرفاً بر دوش یک نهاد خاص است یا نیازمند عزمی جمعی و تقسیم وظایف بین نهادهای مختلف است؟ پاسخ به این سؤال، مستلزم بررسی نقش و وظایف ذینفعان مختلف این عرصه است؛ از سازمان نظام پرستاری به عنوان نماینده قانونی این قشر، تا دانشگاه علوم پزشکی گیلان به عنوان متولی آموزش و استانداری و مجلس شورای اسلامی به عنوان تصمیمگیران کلان و تخصیصدهندگان بودجه، و در نهایت مدیران بیمارستانها و مراکز درمانی که در محیط عملیاتی با این چالشها درگیرند.
چه نهادها و اشخاصی باید برای حل این مشکلات پیش قدم شوند و مسئولیت هر یک در این مسیر چیست؟
