به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :در تقویم ایران، شانزدهم آذرماه، روزی است که واژه “دانشجو” از محدوده کلاسهای درس و صفحات کتابها فراتر میرود و در پیوندی ناگسستنی با تاریخ، مسئولیت و آرمانهای بزرگ اجتماعی تنیده میشود. این روز، تنها یک یادبود تاریخی یا مناسبی تقویمی نیست؛ بلکه نماد زندهای است از آن لحظهی سرنوشتساز که جسارت جوانی، تابوی سکوت را میشکند و علم را در مسیر آزادیخواهی و عدالتطلبی به پیش میراند.
شانزدهم آذر، روایتی است از فریادی که از دل حیاط دانشگاه تهران برخاست و تا قلب تاریخ ایران طنینانداز شد. روایتی که نشان میدهد دانشگاه تنها مکان انباشت دانش نیست، بلکه میتواند به کانون بیداری، پرسش و مسئولیتپذیری در برابر جامعه تبدیل شود. در این روز، دانشجو از جایگاه منفعل فراگیرنده خارج میشود و به نقشآفرینی فعال و آگاه در عرصه اجتماعی بدل میگردد؛ کسی که در کنار آموختن فرمولها و نظریهها، زبان نقد و مطالبهگری را نیز میآموزد و رسالت خود را در برابر حقیقت و حقوق انسانها به یاد میآورد.
یادبود این روز، همچون آیینهای شفاف، تصویری ماندگار از دانشجویی متعهد، آگاه و مقاوم در برابر استیلا و بیعدالتی پیش چشم میآورد. این مناسبت، فرصتی گرانبها برای تأمل جمعی است؛ تأملی درباره رسالت مقدس علم و دانش در ساختن فردایی روشنتر، و نیز ادای احترام به مسیر پرپیچوخمی که نسلهای پیاپی دانشجویان در دفاع از آزادی، کرامت انسانی و پیشرفت کشور پیمودهاند. شانزدهم آذر، پیوند دیرینه “آگاهی” و “تعهد” را گرامی میدارد و به ما یادآوری میکند که دانشگاه، بهمثابه نبض آگاهی جامعه، همواره میتواند و باید نور راه آینده باشد.
