وقتی “من” گم شود، “ما” هم بی‌معنا می‌شود: تو که خودت را نمی‌شناسی، چرا دیگران را قضاوت می‌کنی؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :در دنیای امروز که سرعت انتشار خبر و اطلاعات از عمق فکر و اندیشه بیشتر شده و صداهای مختلف، جای سکوت و تفکر را گرفته‌اند، انسان بیش از هر زمان دیگری خودش را فراموش کرده است.

این فراموشی که ریشه در شلوغی زندگی مدرن و دوری از مبانی فکری و دینی دارد، نه تنها جلوی پیشرفت فردی را می‌گیرد، بلکه باعث ضعیف شدن گفت‌وگوی واقعی و جامعه متعادل نیز می‌شود. در چنین شرایطی، بازگشت به دانش و حکمت‌های ارزشمند گذشته که شناخت انسان را پایه هر شناختی می‌دانند، یک ضرورت است نه یک انتخاب.

جمله نورانی مَن عَرَفَ نَفسَهُ فَقَد عَرَفَ رَبَّهُ که از احادیث اسلامی گرفته شده، فقط یک نصیحت اخلاقی نیست، بلکه یک راهنمای عملی برای زندگی است. این سخن نشان می‌دهد راه شناخت خداوند، از مسیر شناخت درون خودمان می‌گذرد و بین خودآگاهی و خداشناسی پیوندی ناگسستنی وجود دارد. اما این شناخت تنها زمانی نتیجه می‌دهد که از مرحله حرف به عمل برسد و در روابط اجتماعی ما ظاهر شود؛ جایی که گفت‌وگو مانند آینه‌ای، تصویر واقعی خودمان و دیگران را به ما نشان می‌دهد.

در این نوشته خواستیم این ارتباط مهم را بررسی کنیم. ابتدا ریشه‌های مشکل «فراموشی خود» را در جامعه امروز بررسی کرده و نشان دهیم این بی‌هویتی چگونه به شکل گفت‌وگوهای بی‌اساس و بی‌مسئولیت خود را نشان می‌دهد. سپس به این سوال مهم پاسخ دهیم که آیا می‌توان خود گفت‌وگو را، در صورتی که نگرش و اصول آن تغییر کند، به عنوان راه‌حلی برای این مشکل و وسیله‌ای برای شناخت جمعی به کار برد؟ با معرفی اصول یک گفت‌وگوی واقعی که بر پایه منطق، دانش و نقد منصفانه استوار است تصویری از یک «گفت‌وگوی مسئولانه» ارائه می‌دهیم؛ گفت‌وگویی که نه میدان جنگ خودخواهی‌ها، بلکه یک کارگاه مشترک برای کشف حقیقت و ساختن جهانی انسانی‌تر است.

این نوشته نشان دهد که برای زنده کردن فرهنگ گفت‌وگوی سازنده، نخستین گام بازگشت به درون و تفکر درباره پرسش‌های اساسی وجودمان است. تنها با این خودآگاهی است که حرف ما از «سخن بی‌مغز» به «سخن ارزشمند» و از «حرف زدن برای خودنمایی» به «گفت‌وگو برای کشف حقیقت» ارتقا می‌یابد و جامعه مسیر خود را به سوی پیشرفت و همدلی پیدا می‌کند.