به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف: محمدحسین واثق کارگرنیا، رئیس شورای اسلامی شهر رشت، به درستی و با شجاعت، یکی از کهنترین و منصفانهترین مطالبات مردم رشت را در دیدار با استاندار مطرح کردند. ایشان به وضوح تضادی تاریخی را نشان دادند: رشت به عنوان «دروازه» و «کریدور ترانزیت» هزینه میپردازد، اما از منافع آن محروم است. این سخن، عین واقعیت است. روزانه صدها خودروی سنگین، آرامش، ایمنی و بودجه نگهداشت این شهر را میبلعند، در حالی که عواض حاصل از این جریان اقتصادی به جیب خزانه ملی یا سایر بخشها سرازیر میشود.
حق با شورای شهر است؛ این یک مطالبه بهجا و عادلانه است. اما به عنوان نهاد رسانهای که دغدغه توسعه پایدار رشت را داریم، باید پرسشی فراتر را مطرح کنیم: آیا این مطالبه مهم، فقط به سطح سخنرانی در دیدارهای رسمی محدود میشود، یا برنامهای عملیاتی، فوری و پیگیرانه برای تحقق آن وجود دارد؟
نکات محوری :
۱٫ سخنرانی آقای کارگرنیا «تشخیص» دقیق بیماری است. اما جامعه منتظر «نسخه» و «اقدام عملی» است. آیا شورای شهر و شهرداری، لایحهای مشخص با (برآورد خسارت سالانه، درصد درخواستی از عوارض ترانزیت و…) برای ارائه به مجلس شورای اسلامی یا دولت تهیه کردهاند؟ مطالبه بدون پشتوانه کارشناسیِ مکتوب، در نهایت به یک گلایه بینتیجه تبدیل میشود.
۲٫ رشت در این مشکل منحصربه فرد نیست. شهرهای بزرگی مانند قزوین، سمنان یا حتی بندرعباس نیز ممکن است وجوه مشترکی داشته باشند. آیا شورای شهر رشت، ایجاد یک ائتلاف یا کمپین ملی با سایر شهرهای ترانزیتی را برای فشار جمعی و طراحی یک مکانیسم ملی در دستور کار دارد؟ قدرت چانهزنی یک شهر به تنهایی، به مراتب کمتر از یک جنبش شهری همهدف است.
۳٫ مردم رشت حق دارند بدانند که همین حالا عوارضی که از ترانزیت در استان گرفته میشود، به کدام حساب واریز و چگونه هزینه میشود. شورای شهر میتواند از دستگاههای نظارتی مانند دیوان محاسبات یا سازمان برنامه و بودجه درخواست استعلام و شفافسازی رسمی کند. این کار، پایه حقوقی و افکار عمومی مستحکمتری برای مطالبه ایجاد میکند.
۴٫در حالی که پیگیر ایجاد مکانیسم درآمدی دائمی هستیم، فشار برای احداث یا تکمیل هرچه سریعتر «جاده کمربندی» یا «مسیرهای جایگزین» برای هدایت ترافیک سنگین به بیرون از شهر، یک اقدام اضطراری و حیاتی است. آیا این موضوع با همان قوت در جلسه با استاندار مطرح شد؟ گاهی یک اقدام عملیاتی (مانند ساخت کمربندی) میتواند سریعتر از یک تغییر قانونی، بخشی از درد شهر را کاهش دهد.
سخنان آقای کارگرنیاآغاز مسیر است، نه پایان آن. قدردان صداقت و صراحت ایشان هستیم. اما از ایشان و تمامی اعضای شورای شهر میخواهیم که این مطالبه تاریخی را به یک «پروژه ملیِ پیگیری شده» با گامهای عملی تبدیل کنند: از تهیه لایحه تا تشکیل ائتلاف و پیگیری روزانه ساخت راههای جایگزین. مردم رشت مستحق شنیده شدن حقشان هستند، اما این حق با پیگیری استوار، برنامه محور و فراتر از سخنرانی به دست میآید. ما در آوای لطیف، همراه و ناظر این مسیر خواهیم بود.
