به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف: لیلة الرغائب حالتی از حلولِ نور در تاریکی، از شکفتنِ امید در دلِ یأس، و از زمزمهی رحمت در سکوتِ جهان. در این شب، زمان نفسش را حبس میکند؛ ساعتها میایستند تا فرصتی باشد برای نجوایی طولانیتر، برای دلی گستردهتر، و برای آرزویی که بیتابانه میخواهد از حصارِ سینه بگریزد و به آسمانها برسد. زمین در این شب، آینهای میشود صیقلخورده از اشکهای معصومان و آههای عاشقان، تا ردِّ پای فرشتگان را بر پهنهی خاک ثبت کند.
در شبِ آرزوها، دعا تنها واژه نیست.
دعا، جریانی است گرم و زلال که از چشمهسارِ ایمان جوشیده، از دلِ کوههای صبر میگذرد و در نهایت به اقیانوسِ رحمتِ بیکران میریزد. هر کلمهاش چون گوهری درخشان است که از معدنِ خلوص استخراج شده. هر جملهاش، نقشِ بندی است بر دیوارِ زمان، تا فرداها را روایت کند که “شبی بود و دلی که تمامش نور شده بود”.
امشب، ستارهها فقط نقطههای درخشانِ آسمان نیستند.
هر یک، چشمی است منتظر که به عطرِ نیایشِ تو خیره شده است. آنها گواهانِ سحرند، شاهدانی که گرد میآیند تا بر نیتِ پاکِ تو مهرِ تأیید بزنند و زمزمه کنند که “بیا، آرزویت را به دامنِ باد بسپار تا تا کرانههای عرش بِرد”. و ماه، در این شب، پیکِ مهربانیست که پیغامِ مستجابشدن را از افقی به افق دیگر میبرد.
پس بیا و دل را چون آینه صاف کن.
تمام گرد و غبارِ غفلت، تمام زنگارِ روزمرگی را از آن بزدای. آنقدر شفافش کن که آسمانِ هفتسپهر در او خود را ببیند. آنقدر پاکش کن که اگر قطرهای اشک از سرِ اخلاص بر آن افتاد، بازتابش تا بینهایتِ نور ادامه یابد. شاید تصویرِ اجابت، در همین شبِ مکاشفه، در عمقِ این آینه نقش بندد و تو را با حقیقتی روبرو کند که چشمدل میطلبد.
این است معنی «لیلة الرغائب»؛ شبی که میلِ دلهای مشتاق، به پروردگار شکوفا میشود.
شبی که فاصلهی خالق و مخلوق، به اندازهی یک نگاهِ معنوی، یک سجدهی طولانی، یا یک اشکِ صادقانه میشود. امشب، تو و آرزویت، تنها نیستید؛ جهانی از نور، میزبانِ رویای شماست. پس نجوا کن، آرزو کن و باور داشته باش که در این شبِ خاص، هیچ دلی تنها نمینالد و هیچ آرزوی خیری، بیپاسخ نمیماند.
