به گزارش پایگاه خبری و تحلبلی اوای لطیف؛ جلسه درس اخلاق هفتگی آیت الله جوادی آملی این هفته نیز در مسجد اعظم قم به صورت حضوری و با حضور اقشار مختلف مردم برگزار می شود.
آیت الله جوادی آملی در این جلسه به شرح حکمت ۱۲۵ نهج البلاغه پرداخت و بیان کرد: کلام حضرت این است که «لَأَنْسُبَنَّ الْإِسْلامَ نِسْبَةً لَمْ یَالتلَمْ یَنْسُبْهَا أَحَدٌ قَبْلِْی. َّسْلِیمُ هُوَ الْیَقِینُ وَ الْیَقِینُ هُوَ التَّصْدِیقُ وَ التَّصْدِیقُ هُوَ الْإِقْرَارُ وَ الْإِقْرَارُ هُوَ. الْأَدَاءُ وَ الْأَدَاءُ هُوَ الْعَمَلُ» وقتی حکومت اسلامی شد، داعیه داران اسلام زیاد میشوند و در زمان امیرالمومنین نیز فرقههای موجود بودند که داعیه اسلام بودند. ولی مسلمان واقعی نبودند، حضرت میفرماید من اسلام را معنا میکنم تا اسلام را بهتر بشناسید.
او بیان داشت: امیرالمومنین در تعریف اسلام در این کلام نورانی میفرماید: مجموعه عقاید مستدل، مجموعه اعمال با اخلاص و انضمام این دو مجموعه به نام اسلام است. کسی مسلمان است که در بخش معرفت و علم و نظر، این معارف را بگذراند و در بخش اعتقاد و باور، متحققانه باور کند و در بخش عمل آنچه را کاملاً باور کرده است، با متحقق عمل کند، اگر این مجموعه حاصل شود. ، این می شود اسلام.
او ادامه داد: امیرالمومنین میفرماید: قبل از من اصحاب ثقیفه بودند که هرگز نه آن تحقیق علمی را میکرد و نه تحقّق عملی را و نه جمع بین تحقیق علمی و تحقّق عملی برایشان مطرح بود و میگفتند همین را که کسی میگفت مسلمانم کافی است! و امانت در ابتدای این حکمت میفرماید: «لَأَنْسُبَنَّ الْإِسْلامَ نِسْبَةً لَمْ یَنْسُبْهَا أَحَدٌ قَبْلِی». این شناخت در سقیفه و قبل از سقیفه نبود!
او اظهار داشت: امیرالمومنین فرمود: اسلام را چنان می شناسانم و معرفی می كنم كه پیش از من كسى آن گونه معرّفى نیست، اسلام همان تسلیم در برابر خدا و تسلیم همان یقین داشتن و یقین همان اقرار درست، و اقرار درست انجام مسئولیّت ها، و انجام مسئولیّتها همان عمل به احکام دین است.
آیت الله جوادی آملی ادامه داد: اسلام یعنی انسان در مسائل علمی گرفتار وهم و ظن و خیال و شبهه نمی ماند و جز جزم چیزی را نمی پذیرد، یعنی محققه محمولی بر موضوعی ثابت ویک موضوع را صاحب محمول کند؛ و بعد متحقانه باور کند، یعنی آنچه را در بخش نظر برای او مسلّم شد و بین موضوع و محمول را گره زد، بعد از آن کار، متحقانه، عصاره آن را با جان خود گره بزند و این شخص را باور کند و باور کند که این. موضوع این محمول را دارد!
او بیان داشت: همه افراد خصوصی ما حوزویان، نباید خوشحال باشند که چیزی را بفهمیم، بلکه فهمیدم و علم، نیمی از راه است، صریحاً قرآن فرمود ﴿وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْاَنْ عَنْفُسُّهُمْاً. پس علم نمیتواند امامت ما را به انجام برساند، عقل نظر به تنهایی امام ما نیست، این روح مقتدر است که هم در بخش علم محقق است، هم در بخش عمل، متحقق است، عالم باورمند است. مثل چشم و گوش و دست و پا، که باید همه اینها سالم باشند تا انسان را از خطرات نجات دهنده.
او بیان کرد: اگر چشم و گوش سالمی که نیروی علم است و دست و پای سالمی است که نیروی عمل است، در اختیار روح طیب و طاهر قرار گیرد، هم خوب میشود و هم خوب میشود و هم میتوان عمل کرد. فقط دیدن مار و عقرب، نمیتواند انسان را نجات دهد و خطر را از او دفع کند، بلکه باید دست و پایی نیز باشد که او را بکشد یا فرار کند.
او بیان داشت: امیرالمومنین فرمود: در بخش تحقیق علمی، انسان باید مواظب باشد که گرفتار شبه و شک و ظن باشد و هرچیزی را به جای یقین ننشاند، اگر میخواهد مسلمان باشد، گمان و احتمال دارد و مانند اینها نمیتواند درست کند. اسلام، تسلیم در برابر حق است، اگر موضوع علمی است باید برهان باشد یا بیّن یا مبیّن، یا بدیهی یا نظری منتهی به بدیهی. یقین هم همان تصدیق است و تصدیق هم وقتی اثر دارد که از نظر علمی این محمول را بر این موضوع بیّن الثبوت بداند، هم این را گره بزند به عقل عملی و باور کند. یعنی آن عقد علمی به اعتقاد عملی تبدیل شود که بشود.
پس بخش اول تحقیق عالمانه، بخش دوم اعتقاد و تحقّق مومنانه، بخش سوم این است که عصاره عقل و عمل به دست و پا برسد و انسان عمل کند. leذa dehahahan memیفrmaیd Eselame «ههوَ alْع اصطلبلُ» جelvhی nفaق ara umیگیrad alepthe کsanaی ک mhe memuظhehh پذیner bahahnd.
آیت الله جوادی آملی در بخش دیگری از سخنان خود بیان کرد: حضرت در نامه ۵۳ به مالک اشتر می فرماید که «و انّما عِمادُ الدِّینِ و جِماعُ المسلمینَ و العُدَّةُ للأعداءِ العامَّةُ مِنَ الاُمَّةِ، مَهُ مَعَکَ مردم، فلیَلَکُنَ صَعَکَ». دین هستند، همین مردم هستند که در روز خطر حفظ میکنند، مردم راضی هستند، اینها را نرنجانید و خوب اداره کنید.
