به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :منابع انسانی، گرانبهاترین سرمایه هر سازمان هستند. همانهایی که اگر نباشند، هیچ برنامه، بودجه و ساختاری به نتیجه نمیرسد. همانهایی که انگیزه و نشاطشان، ضربان حیات یک سازمان است. اما در ادارات استان گیلان، این سرمایه ارزشمند به فراموشی سپرده شده است.
پرسنلی که ویترین هر سازمان محسوب میشوند، روزها و ماههاست با تبعیض، بیعدالتی، حقوق ناچیز، و بیاحترامی دست و پنجه نرم میکنند. نیروهای بومی و متخصص نادیده گرفته میشوند، عدهای خاص در پستهای کلیدی تثبیت شدهاند، و شکاف عمیق حقوقی میان اقشار مختلف پرسنل، انگیزه را از همه گرفته است. در چنین فضایی، نشاط و شادابی جایی ندارد.
هفته گذشته، سوالی ساده از مدیرکل صداوسیمای گیلان پرسیده شد: چرا پرسنل ادارات استان از نشاط کافی برخوردار نیستند؟ پرسشی که میتوانست سرآغاز یک آسیبشناسی جدی باشد. اما پاسخ نیامد. سکوت، جایگزین پاسخ شد. گویی این معضلات آنقدر عمیق و ریشهدار شدهاند که حتی متولی رسانه نیز جرأت ورود به آن را ندارد.
منابع انسانی سرمایههای این استان هستند. آیا سکوت در برابر تخریب این سرمایه، خیانت به آینده سازمانها نیست؟ مردم و پرسنل خسته از شعارهای بیعمل، منتظر پاسخ عملی هستند. تا کی باید سرمایه انسانی این استان قربانی بیتفاوتی و بیبرنامگی شود؟
