به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :به راستی که استان گیلان، سرزمین سبز و بارانی، در دل خود شهرستانهایی دارد که هر کدام قصهای از محرومیت و مظلومیت را روایت میکنند. یکی از این شهرستانها، رودبار است؛ دیاری که با وجود طبیعت بکر، زیتونهای سربلند و مردمانی نجیب، در زلزلههای تلخ تاریخ و بیتوجهیهای پیدرپی، مظلومترین شهرستان ایران نام گرفته است. اما این پایان ماجرا نیست؛ اینک نوبت به شفت میرسد؛ شهرستانی که اگر رودبار را مظلومِ تاریخ میدانیم، شفت را باید محرومترینِ جغرافیای امروز خواند.
شهرستان شفت، با همه زیباییهای خدادادی، چشماندازهای رویایی، امامزادههای مطهر و زمینهای حاصلخیز کشاورزی، متأسفانه در زمره محرومترین شهرستانهای کشور قرار دارد. آماری که از این دیار برجای مانده، نه فقط در سطح استان گیلان، که در مقایسه با بسیاری از نقاط کشور، تلخ و تأملبرانگیز است. شاخص برخورداری ۶۲ درصدی از آب شرب سالم، پیشرفت ۶۱ درصدی طرحهای هادی، و دهها پروژه نیمهتمام، همگی روایتگر سالها بیتوجهی به مردمی است که سزاوار بهترینها هستند.
مردم شفت، این دیار کهن با همه ناگفتههایش، این روزها بیش از هر زمان دیگری چشم به راه «عمل» دوختهاند. نه به وعدههای تکراری که در گذر سالها، جز خاطرهای تلخ از نیمهتمامماندن برجای نگذاشته، بلکه به دستانی که بتوانند گره از زندگی روزمرهشان بگشایند.
از یک سو، ارسلان مقیمی، فرماندار شهرستان شفت، بهعنوان عالیترین مقام اجرایی، سنگربان اول تحول است. مردم از او انتظار دارند که دیگر پای میزِ نشستهای اداری ننشیند و به میان روستاهای خشکزده، جادههای خاکخورده و مدارس فرسوده برود. آنها میخواهند فرماندارشان، به جای تعریف پروژههای جدید، تسخیرِ پروژههای نیمهتمام را در دستور کار قرار دهد؛ از مجتمع آبرسانی ۵۴ روستا که نفسهای آخر را میکشد تا محور گردشگری امامزاده ابراهیم (ع) که پس از آتشسوزی، در انتظار بازسازیای جدیتر است. مردم شفت، از فرماندارشان میخواهند که صدایشان را به شورای برنامهریزی استان و تهران برساند و برای جبران دهها سال عقبماندگی، اعتبارات ویژهای را به نام این شهرستان محروم رقم بزند.
از سوی دیگر، دکتر سید کریم معصومی، نماینده مردم فومن و شفت در مجلس شورای اسلامی، که پل ارتباطی شفت با مرکز تصمیمگیریهای کلان کشور است، انتظاری فراتر از پیگیریهای معمول دارد. مردم از او میخواهند که در تریبون مجلس، پرونده محرومیت شفت را نه بهعنوان یک آمار، که بهعنوان یک فریاد به صدا درآورد. آنها توقع دارند که برای رفع معضل بیکاری جوانان، راهاندازی شهرک صنعتی و خرید تضمینی برنجی که همچنان در انبارها مانده، از همه ظرفیتهای قانونی و نظارتی خود استفاده کند. همچنین، پیگیری جدی پروژه ملاسرا-شفت-زنجان که سالهاست به بنبست رسیده و اتمام بازسازی امامزاده ابراهیم (ع)، دو مطالبه جدی است که نماینده باید پاسخگوی آنها باشد.
مردم شفت، نه به دنبال حاشیهاند و نه به دنبال شعار؛ آنها میخواهند بدانند برای آب آشامیدنی، راه دسترسی، فاضلاب شهری و اشتغال فرزندانشان چه برنامهای وجود دارد. آنها از ارسلان مقیمی و دکتر سید کریم معصومی، فقط یک چیز میخواهند: «به جای قول، عمل».
حالا نوبت مسئولان است که نشان دهند، آیا شفتِ محرومترینِ کشور را بهدرستی میشناسند و برایش برنامه دارند، یا این شهرستان همچنان در قعر جدول توسعه، به انتظار روزگاری بهتر خواهد ماند؟ پاسخ این پرسش را، نه در جلسات، که در میدان عمل باید جست.
