به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :به قلم سرودی؛ سالهاست که شرکت آب منطقهای گیلان به عنوان متولی حفاظت و مدیریت منابع آب استان، مسئولیت صیانت از رودخانهها، بسترهای آبی و سرمایههای طبیعی گیلان را بر عهده دارد؛ اما آنچه امروز در بسیاری از مناطق استان، بهویژه در حوزه سفیدرود و شهرستان رودبار مشاهده میشود، بیش از هر چیز نشانه ضعف مدیریت، کمبود نظارت و فقدان شفافیت در تصمیمگیریهاست.
سفیدرود تنها یک رودخانه نیست؛ شاهرگ حیاتی گیلان و یکی از مهمترین رودخانههای کشور است. با این حال، برداشتهای گسترده شن و ماسه از بستر این رودخانه طی سالهای اخیر نگرانیهای فراوانی را در میان مردم، فعالان محیط زیست و کارشناسان ایجاد کرده است. پرسش اینجاست که شرکت آب منطقهای گیلان در قبال این وضعیت چه پاسخی دارد؟
اگر واگذاریها قانونی و کارشناسی شدهاند، چرا افکار عمومی از جزئیات آن بیاطلاع است؟ چرا مشخص نیست چه میزان شن و ماسه از بستر رودخانه برداشت میشود، این مصالح در کجا مصرف میشوند و چه درآمدی از این منابع ملی حاصل میشود؟ چرا گزارش شفافی از نحوه نظارت بر پیمانکاران منتشر نمیشود؟
مشکل اصلی امروز، تنها برداشت شن و ماسه نیست؛ مشکل، ضعف آشکار در مدیریت و نظارت است. وقتی مردم آثار تخریب بستر رودخانه، تغییرات اکولوژیک و آسیب به محیط زیست را مشاهده میکنند، طبیعی است که انتظار پاسخگویی از دستگاه متولی داشته باشند.
منابع طبیعی متعلق به مدیران و پیمانکاران نیست؛ متعلق به مردم و نسلهای آینده است. شن و ماسه موجود در بستر سفیدرود سرمایهای ملی با ارزشی هزاران میلیارد تومانی است. بنابراین هرگونه واگذاری، برداشت و بهرهبرداری باید با نهایت شفافیت، نظارت و پاسخگویی همراه باشد.
متأسفانه عملکرد شرکت آب منطقهای گیلان در سالهای اخیر بیش از آنکه اطمینانبخش باشد، پرسشبرانگیز بوده است. افکار عمومی حق دارد بداند چه سازوکارهایی برای جلوگیری از برداشتهای غیرمجاز یا فراتر از ظرفیت تعیین شده وجود دارد و چه نهادهایی بر عملکرد این مجموعه نظارت میکنند.
اکنون انتظار میرود استاندار گیلان با ورود جدی به این موضوع، ضمن بررسی عملکرد شرکت آب منطقهای گیلان، وضعیت واگذاریها، میزان برداشتها و نحوه نظارت بر بهرهبرداران را به صورت شفاف برای مردم تشریح کند. سکوت در برابر نابودی تدریجی سرمایههای طبیعی استان، به معنای از دست دادن میراثی است که جبران آن شاید هرگز ممکن نباشد.
امروز سفیدرود بیش از هر زمان دیگری نیازمند مدیریت کارآمد، شفاف و پاسخگو است؛ مدیریتی که منافع عمومی را بر هر منفعت دیگری ترجیح دهد و اجازه ندهد سرمایههای طبیعی گیلان قربانی ضعف نظارت و تصمیمات غیرشفاف شوند.
از دیگر پرسشهای جدی که متوجه شرکت آب منطقهای گیلان است، نحوه صدور مجوزهای برداشت و تخصیص آب برای واحدهای جدید صنعتی و دام و طیور در برخی روستاهاست. مردم حق دارند بدانند بر اساس چه مطالعاتی در یک روستا مجوز تأمین آب برای چندین واحد مرغداری صادر میشود، در حالی که همان منطقه با تنش آبی، کاهش منابع آب زیرزمینی و مشکلات تأمین آب شرب و کشاورزی مواجه است؟
آیا پیش از صدور این مجوزها، ظرفیت واقعی منابع آب منطقه مورد ارزیابی قرار گرفته است؟ آیا تأثیر این تصمیمات بر زندگی روستاییان، کشاورزان و نسلهای آینده بررسی شده است؟ چگونه است که برای توسعه واحدهای جدید، منابع آب در دسترس تشخیص داده میشود اما مردم همان منطقه برای تأمین آب شرب و آبیاری زمینهای کشاورزی با محدودیت و نگرانی روبهرو هستند؟
مدیریت منابع آب تنها به صدور مجوز محدود نمیشود؛ وظیفه اصلی، ایجاد تعادل میان توسعه، حفظ منابع طبیعی و تأمین نیازهای مردم است. هنگامی که روستاییان با کمبود آب دست و پنجه نرم میکنند، صدور مجوزهای متعدد برای مصرفکنندگان جدید و پرمصرف، این پرسش را در افکار عمومی ایجاد میکند که اولویت شرکت آب منطقهای گیلان چیست؛ تأمین منافع عمومی یا افزایش بیضابطه برداشت از منابع محدود آب؟
مردم انتظار دارند مدیران آب منطقهای گیلان بهجای ایجاد زمینههای جدید برای تشدید تنش آبی، راهکارهایی برای حفاظت از منابع آب، تأمین پایدار آب شرب و حمایت از بخش کشاورزی ارائه کنند. تصمیماتی که بدون توجه به ظرفیت واقعی منابع آبی اتخاذ شوند، نهتنها مشکلات امروز را حل نمیکنند، بلکه بحرانهای بزرگتری را برای فردای استان رقم خواهند زد.
سؤال مردم ساده و روشن است: چرا در مناطقی که با کمبود آب و تنش آبی روبهرو هستند، مجوزهای جدید و پرمصرف صادر میشود؟ و اگر این تصمیمات در آینده موجب تشدید بحران شود، چه کسی پاسخگوی خسارتهای وارده به مردم و منابع طبیعی خواهد بود.
مقدمه و تنظیم خبری شود
