به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :در آستانهٔ انتخاباتی سرنوشت ساز، رشت، این شهر باران و امید، این روزها نفسهایش را در سینه حبس کرده است. ۲۶۴ داوطلب، هر یک با وعده هایی بر لب، از گوشه وکنار این دیار قد علم کرده اند، اما در میان این انبوه نامها، تنها ۴۰ نفر هستند که خود را شایستهٔ ورود به خانهٔ مردم میدانند و از میان همین ۴۰ تن، فقط ۱۱ نفر سعادت نشستن بر کرسی شورای هفتم را خواهند یافت.
اما اینجا، در میانهٔ هیاهوی تبلیغات و شعارهای رنگارنگ، یک پرسش تلخ و بی پاسخ در ذهن هر رشتی میچرخد: از ۱۱ نفری که امروز در قامت مدعیان شورای هفتم قد علم کرده اند، همان ۱۱ نفری که همین دیروز در شورای ششم نشسته بودند، چه کارنامه ای برجا مانده است؟
کجاست آن شهری که وعدهاش را دادند؟ کجاست آن روسفیدی که قولش را به باران خوردگان این خطه سپردند؟
و بالاتر از همه، انگشت اتهام به سوی کسانی نشانه میرود که در سایهٔ قدرتشان، نه تنها گرهی از کار فروبستهٔ این شهر نگشودند، بلکه با سیاستهای نسنجیده، با بی توجهی به زیرساختها، با بی تفاوتی نسبت به معیشت مردم و با فراموشی رنجهای روزمرهٔ این شهروندان، خود به نماد “وضع موجود” تبدیل شدند. همان هایی که باید امروز در برابر چشمان مردم پاسخگوی عملکردشان باشند؛ عملکردی که در آن، خبری از آن شفافیت وعده داده شده، آن مشارکت مردمی و آن تحول شهری نبود.
اینجا، درست در لحظه ای که باید انتخاب کنیم، نباید فریب چهره های آشنا و وعده های تکراری را بخوریم. نباید اجازه دهیم کسانی که در آزمون قبلی مردود شدند، اینبار هم با اتکا به نام و نفوذ، سکان هدایت شهر را در دست گیرند. رشت امروز به چهره های تازه، به اندیشه های نو، به تعهدی فراتر از وعدههای سطحی نیاز دارد. به کسانی که قدرتی فراتر از شورا ندارند، اما درد مردم را دارند. به کسانی که در روزهای سخت، کنار مردم ایستاده اند، نه در پشت میزهای پرنفوذ.
اینک وقت آن رسیده که با نگاهی دغدغه مندانه و با عاطفه ای سرشار از مسئولیت، به نامهایی بیندیشیم که واقعاً شایستهٔ تغییرند. رشت، شایستهٔ بهترینهاست؛ شایستهٔ کسانی که قدرتی جز خدمت ندارند و مالی جز وجدان. بیایید با رای خود، فصل تازهای در تاریخ این شهر رقم بزنیم؛ فصلی که در آن، پاسخگویی، شفافیت و عشق به مردم، سرلوحهٔ کار باشد.
چراغهای شهر را به دستان پرتوان و دلهای پرمهرشان بسپاریم، نه به آنانی که روزگار را به بازی گرفتند و رشت را به یادگار تاریکی سپردند.
این شهر، هوای تازه ای میخواهد؛ هوایی که بوی باران بدهد، نه بوی گرد و غبار گذشته.
