به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف : مسجد جامع لوشان، این شبستانِ مهر و همدلی، هفته گذشته حال و هوای دیگری داشت. فرشهای سجاده جای خود را به صندلیهایی داده بودند که مادرانی دغدغه مند روی آنها نشسته بودند؛ بانوانی که آمده بودند تا از شهری بگویند که دوستش دارند، از مسئولانی که چشم به راهِ شنیدنِ صدایشان هستند و از آیندهای که هنوز میتوان آن را نجات داد
. دومین نشست بررسی مشکلات شهر لوشان، باز در آغوشِ مسجد جامع، به صحنه ای از همدلی و دغدغه تبدیل شد؛ جایی که بانوان، با دستانی که هم برای خانه هایشان و هم برای کوچه های شهرشان می تپد، از عشقِ خود به لوشان گفتند و از آرزوی دیدنِ لبخندِ دوباره بر لبهای این شهرِ صنعتی.
اینجا مسجد بود، اما فضایش پر بود از امیدِ زنانی که باور دارند میتوانند تغییر ایجاد کنند. مادرانی که روزگاری پسرانشان را با افتخار به کارخانه های لوشان می فرستادند و امروز با همان افتخار، اما با نگرانی، از تعطیلیِ این صنایع و بیکاریِ جوانان میگویند.
آنها نیامده اند تا فقط گلایه کنند؛ آمدهاند تا بگویند که لوشان، این شهرِ با هویتِ گیلان، هنوز زنده است و فقط به یک نگاهِ مهربانانه مسئولان نیاز دارد تا دوباره شکوفا شود.
اینجا لوشان است؛ شهری که روزگاری نبضِ صنعتِ گیلان بود و کارگرانی از گوشه وکنارِ استان، برای کار کردن به آن می آمدند. امروز اما، بانوانِ این شهر، در مسجدِ جامع گرد هم آمدهاند تا از دلِ ایمان و همدلی، یادی از آن روزهایِ خوب کنند و راهی برای بازگشتشان بیابند. آنها با چشمانی که از عشق به شهرشان می درخشد، از خیابان شهید میرزایی گفتند که حالا با چاله چوله هایش، دلِ رهگذران را به درد آورده و از ورودیِ خوارزمی که سالهاست نیمه کاره رها شده و به یادگاری از بی توجهی ها بدل گشته است.
با این حال، نگاهِ این بانوان، نگاهِ یأس نبود. آنها با صلابت گفتند که لوشان، با همه مشکلاتش، هنوز ظرفیتِ بزرگی برای احیاء دارد. آنها از پارک کوه سنگی گفتند که روزگاری مأمنِ خنده های کودکان بود و امروز با وسایلِ شکسته و بازیهایِ به سرقت رفته، چشم انتظارِ توجهی دوباره است. از پروژه منبع آب که نیمه تمام مانده، اما میتواند نمادِ توسعه ای نوین باشد، اگر مسئولان ارادهای برای به پایان رساندنش داشته باشند.
در میانه های این نشست، فضای مسجد سنگین شد؛ وقتی بانوان از روزهای شکوهِ لوشان سخن گفتند؛ روزهایی که کارخانه هایش می چرخید و جوانانِ شهرستانهای همجوار، برای کار و زندگی به این دیار می آمدند. آنها با چشمانی که از حسرتِ آن روزهایِ طلایی می درخشید، پرسیدند: مگر نمیشود که دوباره آن روزها برگردند؟ مگر نمیشود که با حمایتِ مسئولان، این کارخانه ها نفس بکشند و جوانانِ ما، با غرور، پشتِ ماشین آلاتِ صنعتیِ شهر خود بایستند؟
واقعیت این است که تعطیلیِ کارخانه های لوشان، فقط یک بحرانِ اقتصادی نیست؛ بحرانی است که رویایِ مادرانی را که آرزویِ فردایی روشن برای فرزندانشان دارند، نشانه رفته است. اما همین مادران، با ایمانی استوار، باور دارند که اگر صدایشان به گوشِ مسئولان برسد، میتوان دوباره چرخهایِ صنعت را به حرکت درآورد.
آنها از مسئولان نمیخواهند که معجزه کنند؛ فقط میخواهند که به این شهرِ صنعتیِ گیلان، به عنوانِ یک سرمایه ملی نگاه شود و برای احیایِ آن، برنامهای جدی تدوین گردد.
بانوان لوشانی، از شهردار و شورایِ شهر هم گلایه داشتند، اما نه از سرِ خشم، که از سرِ دلسوزی. آنها گفتند که کاش گزارشِ عملکردِ مدیران، بیش از این، در پشتِ درهایِ بسته باقی نماند و مردم، شریکِ تصمیم گیریهایِ شهر خود باشند. آنها خواستارِ شفافیت و پاسخگویی شدند تا اعتمادِ دوباره بینِ مردم و مسئولان شکل بگیرد.
مشکلاتی مانند قطعیِ تلفن، فاضلابِ کوی کارگران، شکستگیِ شاه لوله و وضعیتِ آرامستانِ امامزاده حمزه، همه و همه در این نشست مطرح شد، اما بانوان با قاطعیت گفتند که این مشکلات، قابلِ حل هستند؛ به شرطی که نگاهِ مسئولان به لوشان، نگاهی از سرِ تعهد و عشق باشد. آنها باور دارند که لوشان، با مردمانی از اقوامِ مختلفِ ایرانی، میتواند بار دیگر به قطبِ صنعت و فرهنگِ گیلان تبدیل شود.
