به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :اربعین، تنها مسافری است که هر سال، در میان میلیونها همسفر، باز هم تنهاست. تنهاییِ کسی که دل در گرو عشقِ حسین(ع) دارد و پا در رکابِ زینب(س). اینجا نه کربلاست، نه شام؛ اینجا مسیری است میان خاک و آسمان، میان خاطره و انتظار.
این راه، راهی نیست که با پا طی شود؛ این راه را باید با دل رفت. هر قدم، روایتی است از شوقِ دیدار؛ هر نفس، زمزمهای از دردِ فراق. اینجا، عاشقی با مشقِ پیادهروی معنا میشود؛ جایی که خاک، مقدستر از فرشِ مساجد است و آسمان، نزدیکتر از همیشه.
اربعین، بهانهای است برای رسیدن؛ رسیدن به خود، به خدا، به آنچه در میان غبارِ روزمرگی گم کردهایم. اینجا، غمها سبک میشوند، دلها سنگین از عشق، و اشکها، بیآنکه بپرسند، جاری میشوند. گویی تمامِ دنیا در یک نقطه جمع شدهاند تا بگویند: هنوز هم میشود برای حقیقت، جان داد؛ هنوز هم میشود برای عشق، زمین را زیر پا گذاشت.
و تو ای پیادهرو، که خستگی را به دوش میکشی و اشتیاق را در سینه، بدان که این راه، پایان ندارد. پایانش، همان ابتدایش است؛ همان حسین(ع)، همان عطش، همان لبهای ترکخورده در بیابان. اربعین، نه یک روز است، نه یک مکان؛ اربعین، حالتی است در دلِ مؤمن، که هر روز، در هر کوچهای، با یادِ او زنده میماند.
پس بگو: لبیک یا حسین، و بدان که این لبیک، تا ابد در گوش تاریخ خواهد پیچید؛ چونان فریادِ زینب در شام، چونان نگاهِ سجاد در اسارت، چونان خونِ علیاصغر در گهواره. اربعین، حماسهی ماندگارِ عشق است و ما، قطراتِ کوچکی در این دریای بیکران.
