به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف: به قلم مدیر مسئول :۱۷ مرداد، سالروز شهادت شهید محمود صارمی، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ آیینه ای است برای تماشای زخمهایی که در سکوت، التیام نیافته اند.روزی برای ارج نهادن به قلمی که در تاریکیِ حوادث، چراغِ روشنِ آگاهی بوده است.
اما امسال، این روز در شرایطی فرا می رسد که اصحاب رسانه استان گیلان، یک سالِ پرفرازونشیبی در کنار مردم با قامتی خمیده اما ارادهای استوار، پشت سر گذاشته اند.
سالی که از دلِ حوادثِ تلخِ دی ماه عبور کردند، در میان التهابِ جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه،و هم اکنون در شرایط نه جنگ و نه صلح پای کار انتشار خبر ایستادند و در جنگی تمام عیارِ اقتصادی، همچنان رسالتِ خویش را در امیدآفرینی، روشنگری و انعکاسِ صدای مردم، به فراموشی نسپرده اند.
اما این همه ماجرا نیست. در پشت این ایستادگیِ تحسین برانگیز، واقعیتی تلخ خودنمایی می کند که بر پیشانی این حرف نقش بسته است: نادیده گرفته شدنِ خودِ خبرنگاران. قلمی که پیش از هر نهاد و ارگانی، فریادِ محرومیت و دغدغه های جامعه را به گوش مسئولان می رساند، در بیانِ مشکلاتِ خویش، چنان محتاط و خاموش است که گویی زبانش بند آمده.
خبرنگاری که برای تنفسِ یک جامعه آگاه، از جانِ خویش مایه می گذارد، خود اما در تنگنای معیشت، فقدان امنیت شغلی و…، به فراموشی سپرده شده است. گویی رسالتِ این قشر، فقط فریادزدن برای دیگران است و حقِ فریاد برای خود را ندارند.
حالا در آستانه ۱۷ مرداد، این پرسشِ به حق، پیش روی استاندار گیلان، اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی و خانه مطبوعات استان قرار دارد که برای پاسداشتِ یک سال تلاشِ شبانه روزیِ این قشرِ فداکار، چه برنامه مادی و معنویِ مشخص و عملیاتی تدارک دیده اند؟ آیا برنامه امسال، قرار است بار دیگر با همان کلیشه های تکراریِ لوح تقدیر و عکسهای دسته جمعی به پایان برسد، یا پاسخی است به مطالباتِ بر زمین مانده ای که سالهاست بر خاک می نشیند و بویِ فراموشی میگیرد؟
اگر پس از یک سالِ پرماجرا که خبرنگاران با همه وجود در میدان بودند، نتوانیم حداقلِ قدردانیِ مادی و معنوی را از این قشرِ فداکار به عمل آوریم، و اگر روز خبرنگار را صرفاً بهانه برگزاری مراسمی سطحی و زودگذر بدانیم، یعنی ما همچنان در مسئله شناسی متوقف شده ایم و به حلِ آن تن درندادهایم. مسئلهای که ریشه در غفلتِ مزمن و نگاهِ تشریفاتی دارد.
جامعه رسانهای گیلان، به عمل نیاز دارد، نه وعده.
به کرامتِ حرفهای نیاز دارد، نه ترحم.
به نگاهِ راهبردی نیاز دارد، نه نگاهِ موردی و مقطعی.
روز خبرنگار، روزی است برای تغییرِ روالها، نه تکرارِ آنها. روزی است برای بستنِ قراردادهای واقعیِ حمایت، نه امضایِ لوحهای تقدیرِ بیمحتوا. روزی است برای شنیدنِ صدای کسانی که سالهاست صدایِ دیگران بودهاند، اما خودشان را نداشتهاند.
امید که امسال، ۱۷ مرداد، نقطه عطفی باشد برای خروج از وضعیتِ اسف بارِ موجود و ورود به عرصه حمایتِ واقعی؛ حمایتی که در آن، خبرنگارِ گیلانی، دغدغه مندِ زندگی مردم باشد، نه دغدغه مندِ بقایِ خویش.
از استاندار گیلان، مدیرکل ارشاد و خانه مطبوعات انتظار میرود اینبار، به جای سخنرانیهای شعاری و مراسم های کلیشه ای، با اقدامات عملی و ملموس، پاسخِ قلمی را بدهند که یک سال تمام، بدون منت، فریادِ مردم را به گوش آنها رسانده است. پاسخِ قلم، فقط با قلمِ عمل ممکن است، نه با خطابه های تکراری.
–
