به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :منابع انسانی، سرمایه اصلی هر سازمان و نهاد به شمار می‌رود؛ سرمایه‌ای که نه تنها در چارچوب وظایف سازمانی، بلکه در بستر توانمندی‌ها، خلاقیت‌ها و ظرفیت‌های نهفته هر فرد قابل شناسایی و بهره‌برداری است. در این میان، نگاه ویژه مدیران کل به عنوان رکن راهبردی هر مجموعه، نقش تعیین‌کننده‌ای در کشف، هدایت و به‌کارگیری این ظرفیت‌ها دارد.
تجربه مدیریتی نشان می‌دهد سازمان‌هایی که مدیران آن‌ها به توانمندی‌های پرسنل توجه ویژه دارند، بهره‌وری، رضایت شغلی و تعهد سازمانی بالاتری را تجربه می‌کنند. در مقابل، بی‌توجهی به این سرمایه یا به حاشیه راندن آن، نه تنها به فرسایش نیروی انسانی می‌انجامد، بلکه آسیب‌های جبران‌ناپذیری به پیکره سازمان وارد می‌کند.
بر همین اساس، رویکرد حمایتی از مدیرانی که از ظرفیت‌های پرسنل استفاده می‌کنند و نقد جدی مدیرانی که این ظرفیت‌ها را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند، به یک راهبرد نظارتی و مدیریتی تبدیل شده است. این سیاست، بیانگر آن است که مدیریت منابع انسانی دیگر یک وظیفه اداری صرف نیست، بلکه مسئولیتی راهبردی و اخلاقی است که عملکرد مدیران را در ترازوی حمایت و نقد قرار می‌دهد.
