به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :در بیمارستان‌های گیلان، میان بوی دارو و صدای بی‌وقفه دستگاه‌ها، پرستاران با لبخندی خسته اما امیدبخش، مرز میان ترس و آرامش را نگه می‌دارند؛ آن‌ها گاه بی‌آنکه دیده شوند، سنگین‌ترین بار مراقبت را بر دوش می‌کشند.
گیلان، سرزمین باران و مه، این روزها بیش از همیشه مدیون دست‌هایی است که در سکوت شب، تب بیمار را می‌سنجند و دل خانواده را آرام می‌کنند. پرستاران گیلانی، از اورژانس‌های شلوغ تا بخش‌های ویژه و اتاق‌های زایمان، تنها درمانگر نیستند؛ گاهی هم‌صحبت سالمندی‌اند که کسی را ندارد، گاهی دستی هستند که بر شانه مادری مضطرب می‌نشیند و گاهی صدایی که به کودک می‌گوید: «نگران نباش، من کنارتم.»
آن‌ها شیفت‌های طولانی را با خستگی پشت سر می‌گذارند، از خانواده دور می‌مانند و لباس سفیدشان را با صبر و مهربانی گره می‌زنند. در روزهایی که بیماری و اضطراب همه را فرا گرفته، پرستاران گیلان چراغ اتاق بیمار بوده‌اند؛ چراغی که شاید کم‌نور اما گرم است.
قدردانی از پرستاران، تنها با یک جمله یا یک روز خاص کامل نمی‌شود. آن‌ها به توجه به سلامت جسم و روان، شرایط کاری منصفانه و نگاه انسانی نیاز دارند؛ همان‌قدر که خودشان انسانانه مراقبت می‌کنند.
پرستاران گیلان، یادآور مهربانی در شلوغی‌اند. دست‌هایشان را باید دید، خستگی‌شان را باید فهمید و لبخندشان را باید قدر دانست. گیلانِ بارانی، به این دست‌های بیدار افتخار می‌کند.
