به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :با قلبی سنگین و دیدهای نمناک از جلسهای بازگشتم که نه یک نشست تبیین انتخاباتی عادی، بلکه آیینه تمامنمای رنج سالها محرومیت و وعدههای خالی بود. در هیأت مذهبی حمیدیان، یکی از محلات بهظاهر نزدیک اما در حقیقت دورافتاده از مرکز توجه مدیریت شهری رشت ،جمعی از شهروندان گرد هم آمده بودند، نه با چهرههایی شاد و امیدوار، بلکه با نگاههایی خسته از تکرار یک سنتتکراری: وعده دادن و فراموش کردن.
در آستانه انتخابات شورای شهر رشت، حضور در هیأت مذهبی حمیدیان برای تبیین انتخابات، تبدیل به صحنهای از مواجهه دو دنیای جدا از هم شد: از یک سو کاندیداهایی با برنامههای زیبا روی کاغذ، و از سوی دیگر مردمی با زخمهایی کهنه بر دل. شاخصهای کاندیدای اصلح و نقش بانوان در مدیریت شهر مطرح شد، اما گویی میان این صحبتها و واقعیت محله، شکافی عمیق وجود داشت. گویا این بار هم صدایشان پیش از انتخابات شنیده میشود و پس از آن، در انبوه وعدههای محققنشده گم میگردد.
۱.وعده های توخالی: توهینی سیستماتیک به مردم
حاضران با صدایی لرزان از “وعده وعیدهای دروغ” کاندیدای دوره قبل سخن گفتند. یکی از میانسالان محله با چشمانی اشکآلود گفت: “هر چهار سال یکبار مهمان ما میشوند، قول آسفالت و روشنایی و پارک میدهند، اما پس از انتخابات گویا راه حمیدیان را گم میکنند.” این تنها یک شعار نیست؛ این تجربه ملموس مردمی است که بارها فریب خوردهاند.
۲. نقش بانوان: از حرف تا عمل فاصله ای به درازای یک دوره چهارساله
اگرچه بر اهمیت حضور بانوان در مدیریت شهر تأکید شد، اما مادران حاضر در جلسه پرسیدند: “چرا وقتی از نقش ما میگویید، در برنامهریزی بودجه، سهم محلات محروم که بیشتر بانوانش درگیر مشکلات معیشتی هستند، فراموش میشود؟” درد اینجاست که حضور بانوان در شورا به یک شعار تبلیغاتی تبدیل شده، بدون آنکه زیرساختهای حمایتی از زنان در محلات محروم ایجاد شود.
۳. شاخصهای کاندیدای اصلح در آینه محرومیت
در منطقهای مانند حمیدیان، شاخص “اصلح بودن” معنایی متفاوت مییابد:
اصلح کسی است که پیش از وعده دادن، درد محرومیت را درک کند
اصلح کسی است که بداند روشنایی ناکافی خیابانها فقط یک مشکل فنی نیست، بلکه تهدیدی برای امنیت بانوان و جوانان محله است
اصلح کسی است که وعده “احیای محله” را با بودجهای مشخص و زمانبندی شفاف همراه کند
۴. پدیده “کاندیداهای زودوعده”
یکی از حاضرین با عصبانیت کنترلشده گفت: “بعضی کاندیداها از هماکنون با وعدههای توخالی در جمع ما حاضر شدند. گویا یاد نگرفتهاند که مردم حمیدیان دیگر با وعده سیر نمیشوند، با عمل میخواهند زندگی کنند.” این جمله، فشرده تمام ناامیدی منطقه است: تکرار چرخه وعدههای پیشازانتخاباتی و فراموشی پس از آن.
جلسه هیأت مذهبی حمیدیان نشان داد که برای مردم مناطق محروم، انتخابات شورای شهر به آزمونی برای سنجش صداقت سیاسی تبدیل شده است. آنها نمیخواهند شنونده وعدههای جدید باشند، بلکه خواستار پاسخگویی در مورد وعدههای گذشته و برنامه عملی مبتنی بر واقعیت محله هستند.
درد اصلی مردم حمیدیان این است:
آنها احساس میکنند به عنوان شهروند درجه دو با آنها رفتار میشود. وعدههایی که داده میشود از جنس زندگی واقعی آنها نیست. وقتی از “مدیریت شهری” صحبت میشود، گویی حمیدیان بخشی از این شهر نیست.
پیشنهاد مردمی که باید شنیده شود:
·
حمیدیان امروز نه یک نقطه بر نقشه رشت، که نماد همه محلاتی است که صدایشان به گوش مدیریت شهری نرسیده است. انتخابات پیش رو فرصتی است برای جبران این غفلت تاریخی، به شرطی که به جای تکرار گذشته، فصل جدیدی از مسئولیتپذیری و عملگرایی آغاز شود.
