به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف :بازنشستگان کشوری، قشری ارزشمند و شخصیتهای برجستهای هستند که سالها عمر خود را در ادارات و سازمانها با تعهد و صداقت سپری کردهاند. امروز، این عزیزان با کهولت سن و خستگیهای دوران خدمت، برای دریافت حقوق و خدمات رفاهی خود به مراکزی مانند «خانه امید بازنشستگان کشوری» مراجعه میکنند.
ارائه خدمات به این قشر، تنها یک وظیفه اداری نیست؛ بلکه آزمونی برای انسانیت و تعهد سازمانی است. متأسفانه، این مسیر گاهی با چالشهایی همراه است که نیازمند توجه ویژه است.
صفهای طولانی و کمبود نیرو
گزارشهای واصله از این مرکز نشان میدهد که بازنشستگان اغلب مجبور به انتظار بیش از دو ساعت در صفهای طولانی هستند. این تأخیر در نوبتدهی، نهتنها باعث خستگی جسمی و روحی سالمندان میشود، بلکه فشار مضاعفی را بر سیستم اداری وارد میکند.
کمبود نیروی انسانی:
یکی از دلایل اصلی این تأخیرها، کمبود نیروی انسانی کافی در مقایسه با حجم بالای مراجعین است.
فشار بر پرسنل موجود: با وجود کمبود نیرو، پرسنل حاضر در مرکز، که خود ویترین سازمان محسوب میشوند، با روحیهای عالی و بدون استرس (از ابتدای ساعت کاری تا پایان آن) تلاش میکنند تا خدمات را با صبر و شکیبایی ارائه دهند.
تلاشهای پرسنل متعهد
با وجود تمام چالشها، نمیتوان از تلاشهای خستگیناپذیر پرسنل «خانه امید» چشمپوشی کرد. این نیروهای متعهد:
از ابتدای ساعت کاری تا پایان آن، بدون وقفه در خدمترسانی هستند.
با وجود کمبود نیرو و حجم بالای کار، سعی میکنند با لبخند و صبر، مشکلات مراجعین را تا حد امکان حل کنند.
روحیهای خوش و بدون استرس را حفظ کردهاند، هرچند فشار کاری و انتظار طولانی مراجعین، روحیه آنها را نیز تحتالشعاع قرار داده است.
چالش مدیریتی و انتقادات وارد شده
با وجود تلاشهای پرسنل، انتقادات جدی به سجاد محمدیان مدیر صندوق بازنشستگی کشوری استان گیلان (منصوب شده از زمان استانداری اسدالله عباسی) وارد است.
بیتوجهی به خواستههای کوچک: گزارشها حاکی از آن است که مدیران ارشد گاهی به درخواستهای ساده و منطقی بازنشستگان بیتوجهی میکنند.
عدم اولویتدهی به تکریم ارباب رجوع:با وجود اینکه تکریم ارباب رجوع و آرامش نیروی انسانی از اصول اولیه خدماترسانی است، اما در عمل، این موارد در اولویت مدیریتی قرار نگرفتهاند.
مسئولیت مستقیم: به عنوان مدیر مستقیم، سجاد محمدیان مسئولیت مستقیمی در قبال بهبود فرآیندها و کاهش صفها دارد و بیتوجهی او میتواند به عنوان یک قصور مدیریتی تلقی شود.
تلاشهای پرسنل متعهد در «خانه امید» گیلان ستودنی است، اما این تلاشها به تنهایی کافی نیست. برای حل مشکل صفهای طولانی و بهبود وضعیت بازنشستگان، نیاز به بازنگری فوری در فرآیندهای اداری، افزایش نیروی انسانی و توجه ویژه مسئولین به حقوق انسانی این قشر زحمتکش وجود دارد.
