به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف:۱۷ مهر، روز جهانی پست، روز قدردانی از شبکه‌ای است که در سخت‌ترین روزها، چراغ ارتباط را روشن نگه داشت. روز پست، فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛ روز احترام به مردان و زنانی است که در بحران‌ها نفس نکشیدند و نایستادند.
کارکنان پست کشور و گیلان در روزهای کرونا، با ماسک و دستکش، سربازان خط مقدم ارتباط شدند. بسته‌های دارو، اقلام بهداشتی و مرسولات را به درِ خانه‌ها رساندند؛ آنجا که بسیاری از کسب‌وکارها تعطیل بود، آن‌ها در جاده‌ها و کوچه‌ها، بیم و امید را هم‌زمان جابه‌جا کردند. در جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان، آنگاه که بسیاری از کارها تعطیل شد، نامه‌رسانان با جان خود مرسولات را جابه‌جا کردند و امانت مردم را به دست خانواده‌ها رساندند.
در اربعین حسینی، با توزیع گذرنامه‌های زائران، قاصدِ عشق شدند و در رونق تجارت الکترونیک، به‌عنوان پیشران اقتصاد دیجیتال، فضای کار را برای هزاران جوان و کارآفرین فراهم کردند و گیلان را به بازار بزرگ کشور و جهان وصل کردند.
اما ۱۷ مهر برای این قشر زحمت‌کش، تنها روز تبریک نیست؛ روز مطالبه است. روز حق سختی کار، اصلاح معیشت و دیده‌شدن نامه‌رسانانی است که در باران و رطوبت و سرمای گیلان، در جاده‌های روستایی و مسیرهای کوهستانی، با موتور و پای پیاده، بار امانت را بر دوش می‌کشند. تصادف، کمردرد، زانودرد و خستگی، بخشی از روز آن‌هاست. حقوق‌های ناچیز، گرانی، اجاره‌بها و تورم، زندگی کارکنان پست را به تنگنا کشانده و این قشر زحمت‌کش برای معیشت ساده‌اش می‌جنگد.
در همین حال، این گلایه جدی نیز مطرح است که نمایندگان مجلس گیلان در این سال‌ها هیچ تلاش مؤثری برای احقاق حق سختی کار، بهبود معیشت و ارتقای جایگاه نامه‌رسانان انجام نداده‌اند؛ نه صدای سختی کار آنان را به مجلس بردند و نه برای حق و حقوقشان طرح و پیگیری جدی داشتند. گویا این شیرمردان و شیرزنان در سکوت می‌جنگند و صدایشان به جایی نمی‌رسد.
۱۷ مهر، روز شیرمردان و شیرزنان پست ایران و گیلان است؛ روز کسانی که در گرما و سرما، در کرونا و جنگ، در اربعین و شب‌های رمضان، امانت‌دار مردم بودند و نگذاشتند چراغ ارتباط خاموش شود. اما تا وقتی معیشت پرسنل و حق سختی کار نامه‌رسانان احقاق نشود، این تبریک نیمه‌تمام است.
