شب نهم محرم ، شب سقای آب و ادب / شبی که منتسب به ابوالفضل العباس (ع) است

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوای لطیف:، شب نهم محرم که به شب تاسوعای حسینی مشهور است ، منتسب به علمدار کربلا حضرت ابوالفضل العباس (ع است .
امام علی (ع) درباره پسرش عباس می گوید :«همانا فرزندم عباس در کودکى علم آموخت و به سان نوزاد کبوتر، که از مادرش آب و غذا مى‏گیرد، از من معارف فرا گرفت».
پرورش در آغوش امامت و دامان عصمت، شالوده ‏اى پاک و مبارک براى ایام نوجوانى و جوانى عباس فراهم کرد تا در آینده نخل بلند قامت استقامت و سنگربان حماسه و مردانگى باشد. گاه که على(ع) با نگاه بصیرت‏ آمیز خود آینده عباس را نظاره مى‏کرد، با لبختدى رضایت ‏آمیز، سرشک غم از دیدگان جارى مى‏کرد و چون همسر مهربانش از علت گریه مى‏پرسید، مى‏فرمود: دستان عباس در راه یارى حسین(ع) قطع خواهد شد.
عباس معنی نامریدی و ناعاشقی را می دانست ، عباس می دانست که وقتی حسین (ع)، سکینه (س) و بچه های حسین (ع) تشنه هستند نباید آب خورد .
عباس چون ماه در قلب سپاه می درخشید و برای همین بود که پلنگها برای چنگ زدن به سر و صورت او جست و خیز می کردند.
بهشت برای عباس اعتبار و افتخار نیست ، بلکه بهشت ماوا و منتهای عباس (ع) است ، عباسی که سقای آب و ادب بود و تا آب را به خیمه نرسانده ، خود یک قطره آب ننوشید و در واقع  وفاداری حضرت اباالفضل العباس هم از همه جا بیشتر در همین قضیه‌ی وارد شدن در شریعه‌ی فرات و ننوشیدن آب است.
عباس (ع) برای روی زمین نماندن حرف  ولایت از تمام  وجود خود گذشت و علم را تا آخرین لحظات شهادت خود تادبلندای  آسمان ایستاده نگه داشت .
روز عاشورا هنگامی که حضرت عباس (ع) از اسب بر روی زمین افتاد، امام حسین (ع) فرمودند:‌(الان انکسر ظهری و قلت حیاتی) یعنی (اکنون پشتم شکست و چاره ام کم شد). این جمله بیانگر اهمیت حضرت عباس (ع) ونقش او در پشتیبانی از امام حسین (ع) است.
یاد نیک عباس (ع ، بوی سبز ادب و معرفت را می‏پراکند ، نام نورانی‏اش، پاسخ‏گوی تمامیِ توسل‏های رو به دریا است ، شب هشتم محرم ، شب توسل به او، برای کسب معرفت است.